Ég trúi ekki að það sé tæpur mánuður frá síðustu færslu. Alveg með ólíkindum hvað tíminn flýgur. Áætlanir mínar um að vakna snemma á morgnanna (kl 7) til að koma fleiri hlutum í verk yfir daginn og eiga meiri frítíma, ganga að óskum, en gera það að verkum að ég er uppteknari sem aldrei fyrr. Frítíminn fyllist jafnharðan og ég næ varla að draga andann. Blessunarlega eru inní þeim frítíma, stuttar dagsferðir, göngutúrar og annað slíkt.
Handavinnukvöldin eru enn við líði, Erin mætti eitt kvöldið og dundaði sér við að skissa þau sem mætt voru.
Í kjölfar þess að allir eru farnir að æfa samkvæmisdansa erum við farin að finna okkur almennilega staði til að dansa. Einn af þeim er eins konar félagsheimili langt út í óbyggðum þar sem eldra fólk hittist einu sinni í mánuði og dansar rokk og ról við rokk og ról tónlist. Yfirleitt er hljómsveit að spila og fólk missir sig í sveiflu. Ég er bara búin að fara einu sinni, en ég fer svo sannarlega aftur. Því miður voru myndirnar ekki góðar. The Roosters léku fyrir dansi.
Valentina tók svo að sér að kenna mér að búa til Gnocchi, ítalskan rétt sem er afar einfalt að malla. Þessi kennsla vatt heldur betur upp á sig, og varð að alsherjar vekstæði, þar sem margt var við mannin og litla eldhúsið alveg troðfullt of kartöflum, hveiti og góðu fólki.
Ég trúi ekki öðru en að Geirfinnur fái heldur betur vatn í munninn þegar hann sér allar þessar kartöflur saman komnar, það meira að segja vantar einn pott. 5 fullir pottar af kartöflum.
Allir að leggja hönd á plóg.
Kartöflum, hveiti og eggi skellt saman og hnoðað, og hnoðað og hnoðað.
Og mótað (einn diskur af 7).
Valentina Gnocchi drottining með afraksturinn! Greinilega velheppnað, Ítalinn er glaður.
Síðan leystist kvöldið upp í vitlausi með 15+ manns í 5 sæta stofunni okkar.
Síðar í vikunni fórum við nokkur og sáum Ding Dong Daddios spila, sveiflu hljómsveit sem lék ljúfa tóna, og við dansóða fólkið náðum að æfa nokkur spor.
Marsmánuður byrjaði svo aldeilis vel þegar ég og Gunnar ásamt tveimur öðrum buðumst til að aðstoða við að setja upp sýningu á St. Bride safninu. Allir glaðir á bragði á leið til London í sólinni sem sást í fyrsta skipti í margar vikur.
Jost Hochuli (virtur Svissneskur bókahönnuður sem hefur gert ótrúlega margt sniðugt) var mættur á svæðið og við fengum tækifæri til þess að hitta hann og kynnast örlítið. Það var alveg frábært að fá að tala við hann, svo ég tali nú ekki um að fá að aðstoða við að setja upp bókasýningu með afar fallegum bókum. Og gulrótin var auðvitað að með því að aðstoða við uppsetningu fengum við að handleika allar þessar fínu fínu bækur. Alveg ljómandi gaman! Það var nú nokkuð mikið maus að koma öllu á sinn stað, sýningakassar og þung gler og hillur, 4 manna verk að koma þessu gleri á sinn stað!
Jost og frú gáfu okkur svo Svissneskt engiferbrauð að loknu erfiðinu, þegar sýningin var orðin fín og skipulögð.
Um leið og sýningin var til mætti á svæðið ekki síðri gestur en Jost, herra Hö, með bros á vör að vanda.
Við Gunnar lögðum skólann á hilluna til þess að sinna þessum heiðursgesti og reyndum að sýna honum hvað Reading og nágrenni hefur upp á að bjóða. Á laugardaginn fórum við til Oxford, fengum okkur hefðar te og skonsur, og skoðuðum bækur og nutum sólarinnar, þó það væri frekar kalt. Kvöldið var svo ljúft, með nettu hlaðborði þar sem ég borðaði óvart aaalveg á mig gat!
Sunnudag fórum við í léttan göngutúr og enduðum á að fá okkur hefðbundna enska sunnudags steik, og Hö gat ekki annað en fengið sér custard í eftirrétt. Ánægður með valið augljóslega. Takk fyrir komuna Hörður!
Undanfarið er svo búið að vera afar notalegt veður, sýnishorn af vori í rúma viku. Og þá springa blómin og börnin út, og allir eru glaðir.
